Zlekceważywszy ostrzeżenia, Cesarz August wpada w zasadzkę podczas wschodniej kampanii i odnosi śmiertelne rany. Umierając, powierza imperium i swoją jedyną córkę, Elżbietę, Cezarowi Julianowi – zaprzysiężonemu bratu o trackim, chłopskim pochodzeniu. Przed krzyżem Cezar przysięga dać jej sto szans. Ona z kolei na Ewangelię przysięga dobrze go traktować, bo inaczej straci wszystko, co kocha, własne imię i szansę na spokojną śmierć. Po trzech latach Cezar wraca z wojny osiwiały, lecz zwycięski, i odkrywa, że Elżbieta wpadła w sidła Kasjana. Kobieta trzykrotnie odbiera mu uprawnienia, trwoniąc swoje szanse, po czym podpisuje wniosek zrywający ich zaręczyny. Cezar odchodzi. Anna chroni go przed perskimi skrytobójcami. Cezar przysięga, że nigdy nie będzie służył innemu państwu i zostawia ostrzeżenia: żadnych wyższych podatków, należy uhonorować gockiego dowódcę Roderyka, który się poddał, i nigdy nie ufać Persji. Elżbieta ignoruje wszystko. Pokonana, korzysta ze wsparcia perskich wojsk. Kasjan otwiera wrogom bramy miasta, a Elżbieta jest pędzona ulicami w łańcuchach. Cesarzowa wdowa wypija truciznę, wyznaczając Annę na swoją następczynię. Cezar rusza do szarży, a posiłki Marka przesądzają o triumfie. Z bitwy powraca jednak owinięta we flagę trumna Cezara. Elżbiecie golą głowę, kobieta zrzeka się imienia i zostaje wysłana do zakonu. Rok później dociera do niej wieść, że trumna była pusta. W Tracji siwowłosy mężczyzna naprawia dach u boku kobiety trzymającej dziecko. Elżbieta modli się: Zabrałeś mi wszystko, ale jego ocaliłeś.
