Przez pięć lat Kapitan Carson był całym światem dla Irene. Nauczyła się na pamięć jego grafiku, kupowała bilety, by latać na jego trasach, budziła się o 2 w nocy, gdy lądował, i rzuciła pracę w Seattle, by pojechać za nim do obcego miasta. Wierzyła, że w końcu się oświadczy – że pewnego dnia klęknie w terminalu przy aplauzie tłumu. Ale Carson nigdy nie traktował jej jak partnerki. Była dla niego po prostu wygodna – ciepłe ciało, zawsze dostępne, ktoś w sam raz na trening, dopóki nie zrozumie, czego pragnie prawdziwa kobieta. Kobietą, którą naprawdę kochał, była Blair, prostytutka opłacana przez niego między lotami. Kiedy Irene poznała prawdę, jej serce nie pękło – po prostu się zatrzymało. Nie płakała i nie krzyczała. Uśmiechnęła się, wzięła głęboki oddech i powiedziała 'tak' uroczemu chłopakowi z sąsiedztwa, który po cichu kochał ją od lat. Rok później Carson odkrył, że Blair to bezwzględna łowczyni majątków, która przez cały czas z niego drwiła. Spłukany i załamany zjawił się u drzwi Irene, błagając: 'dziewczyno, wróć', by odzyskać tę, którą odrzucił. Spóźnił się o dziesięć miesięcy. Irene nawet nie podniosła wzroku, gdy podpisywała akt małżeństwa.